Marsz Niepodległości 2026 oczami uczestnika. Zobaczyłem coś, czego nie pokazuje telewizja

Tłumy ludzi z biało-czerwonymi flagami, rodziny z nastolatkami, wspólne śpiewanie hymnu i zwykła ludzka życzliwość. Tak zapamiętałem Marsz Niepodległości 2026 w Warszawie. Byłem tam osobiście i chciałbym podzielić się tym, co zobaczyłem, usłyszałem i poczułem. Bo obraz tego wydarzenia, jaki wyniosłem z ulic Warszawy, różni się od tego, który można zobaczyć w telewizyjnych relacjach.

Marsz, którego nie poznałem z telewizji

Pozwolę sobie na kilka słów o tegorocznym Marszu Niepodległości.

Mam wrażenie, że zarówno Telewizja Republika, jak i TVP czy TVN przedstawiają to wydarzenie przez pryzmat własnej narracji. Jedni podkreślają patriotyczny charakter zgromadzenia, inni skupiają się na jego politycznym i radykalnym obliczu.

Tymczasem rzeczywistość, którą zobaczyłem, była znacznie bardziej złożona.

Nie zobaczyłem marszu, który można byłoby sprowadzić do określenia „manifestacja skrajnej prawicy”. Zobaczyłem przede wszystkim ogromne zgromadzenie ludzi, wśród których było wiele rodzin, rodziców z nastoletnimi dziećmi i osób chcących wspólnie obchodzić Święto Niepodległości.

Oczywiście opisuję wyłącznie to, czego sam doświadczyłem. Nie twierdzę, że widziałem wszystko, co wydarzyło się tego dnia w Warszawie.

Pierwsze wrażenie? Ludzie i ich życzliwość

Atmosferę tego dnia można było poczuć jeszcze przed dotarciem na marsz.

Już w warszawskim metrze było mnóstwo ludzi z biało-czerwonymi flagami. Zwróciłem uwagę na drobne, ale bardzo sympatyczne sytuacje. Ludzie pomagali sobie nawzajem przy kupowaniu biletów, podpowiadali, jak dotrzeć na miejsce.

W tłumie widziałem wielu rodziców z nastolatkami. To był jeden z obrazów, które szczególnie zapadły mi w pamięć.

Później podobnych gestów życzliwości było więcej.

Stojący obok mnie mężczyzna zaproponował mi kanapkę. Ktoś inny, zanim zapalił papierosa, zapytał, czy nie będzie mi to przeszkadzać.

Niby drobiazgi. A jednak to właśnie takie zachowania wiele mówią o atmosferze panującej wśród ludzi.

W tak ogromnym tłumie można spodziewać się nerwowości, przepychanek czy wzajemnej niechęci. Ja spotykałem przede wszystkim ludzi życzliwych.

Hymn, Rota i szacunek dla symboli narodowych

Duże wrażenie zrobił na mnie sposób, w jaki uczestnicy odnosili się do symboli narodowych.

Kiedy rozbrzmiewał hymn Polski, mężczyźni zdejmowali czapki. Widziałem to wielokrotnie. Był to spontaniczny, naturalny gest szacunku.

Śpiewano również „Rotę”.

Trudno pozostać obojętnym, kiedy wśród tysięcy ludzi rozbrzmiewają pieśni tak mocno związane z historią naszego kraju.

Były oczywiście również hasła polityczne.

Słyszałem wulgarne okrzyki wymierzone w Donalda Tuska, ale w moim otoczeniu nie spotykały się one z większym odzewem. Znacznie chętniej podejmowano hasło „Byle nie Tusk”.

Pokazuje to, że polityka była obecna, ale z mojego punktu widzenia nie zdominowała całego wydarzenia.

Co ciekawe, nie słyszałem żadnych przemówień politycznych. I przyznam, że wcale mi ich nie brakowało.

Trzy godziny w tłumie i ani przez chwilę nie czułem zagrożenia

Naszą drogę rozpoczęliśmy w rejonie ulicy Poznańskiej.

Tłok był ogromny. Przemieszczanie się zajmowało mnóstwo czasu. Od okolic Pałacu Kultury i Nauki do ronda z palmą szliśmy około trzech godzin.

To pokazuje skalę zgromadzenia, choć oczywiście nie pozwala samodzielnie określić liczby wszystkich uczestników.

W pewnym momencie zwróciliśmy uwagę na samochody pozostawione na parkingu przy trasie marszu.

Jeden z mężczyzn powiedział: „Odważni ci właściciele”.

Rzeczywiście, można było się zastanawiać, czy w tak wielkim tłumie pojazdy nie zostaną przypadkowo uszkodzone.

Nic takiego jednak nie wydarzyło się na naszych oczach.

Przez cały czas czułem się bezpiecznie. Zdarzało się wyczuć zapach alkoholu, ale nie widziałem osób pijanych, które zachowywałyby się agresywnie czy stwarzały zagrożenie.

Nie oznacza to, że na całej trasie nie dochodziło do incydentów. Mogę jednak powiedzieć jedno: w miejscu, w którym przebywałem, panowała spokojna atmosfera.

Race, dym i zabezpieczenie marszu

Nie wszystko zasługuje na pochwałę.

Na marszu pojawiały się race i duże ilości dymu. Wyglądało to widowiskowo, ale używanie niedozwolonych środków pirotechnicznych trudno usprawiedliwiać samą atmosferą święta.

Zwróciłem również uwagę na obecność policji, a właściwie na jej niewielką widoczność.

Na odcinku, który pokonywałem, nie zauważyłem umundurowanych funkcjonariuszy wśród uczestników. Widziałem natomiast kilka policyjnych samochodów w rejonie Nowego Światu.

Odniosłem wrażenie, że zabezpieczenie wydarzenia zostało dobrze zorganizowane. Policja nie była szczególnie widoczna, a jednocześnie nie miałem poczucia zagrożenia.

Najważniejsze było poczucie wspólnoty

Na marsz wybrałem się w grupie kilku osób, z którymi wcześniej utrzymywałem kontakt.

Przy tak ogromnej liczbie uczestników samo odnalezienie się w tłumie okazało się ciekawym doświadczeniem. Telefony, ustalanie miejsca spotkania, wypatrywanie znajomych w morzu biało-czerwonych flag.

Ale to, co zapamiętam najbardziej, nie dotyczy ani liczby ludzi, ani haseł, ani nawet samej trasy.

Przez te kilka godzin czułem się częścią większej społeczności.

Ludzi, którzy przyjechali z różnych miejsc Polski, mają różne doświadczenia i zapewne różne poglądy, ale tego dnia postanowili być razem.

To uczucie trudno przekazać w kilkuminutowym materiale telewizyjnym.

Czy warto było pojechać?

Zdecydowanie nie żałuję tej decyzji.

Nie dlatego, że zgadzam się ze wszystkimi hasłami, które można było usłyszeć. Nie dlatego, że popieram każdą organizację czy każdego polityka związanego z marszem.

Jestem zadowolony, ponieważ mogłem zobaczyć to wydarzenie na własne oczy i wyrobić sobie własną opinię.

Zamiast obrazu tłumu, którego należałoby się obawiać, zobaczyłem rodziny, młodych ludzi, biało-czerwone flagi, gesty wzajemnej życzliwości i szacunek dla narodowych symboli.

Były również polityczne okrzyki, wulgaryzmy i race. Tego nie zamierzam przemilczać.

Jednak moje osobiste doświadczenie Marszu Niepodległości 2026 było zdecydowanie pozytywne.

Wróciłem z Warszawy z poczuciem, że warto czasem oderwać się od telewizyjnych komentarzy, pojechać na miejsce i samemu zobaczyć, jak wygląda rzeczywistość.

Bo nic nie zastąpi własnych oczu, własnych uszu i własnych doświadczeń.

I właśnie dlatego cieszę się, że tam byłem.

Relacja uczestnika Marszu Niepodległości 2026, Warszawa, 11 listopada 2026 r.